Τρίτη 30 Νοεμβρίου 2010
Ο ΛΑΟΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΠΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΗΤΑΝΕ ΣΤΟ ΚΚΕ
Μαύρα κι άραχλα και στημένα παιχνίδια και καμένα χαρτιά τα βλέπουν πάλι οι μονίμως ολοφυρόμενοι για την κατάντια της πολιτικής και της δημοκρατίας, για την εθνική κυριαρχία και ανεξαρτησία που κινδυνεύουν από επιβουλές, επεμβάσεις και προειλημμένες αποφάσεις των γνωστών κέντρων.
Το ίδιο βιολί -οι ίδιοι, είτε πνευματικοί κληρονόμοι τους- από τη μεταπολίτευση (που δε λέει να περάσει στο... αρχείο η ρημάδα) μέχρι σήμερα· άμα δούμε και πιο πίσω, θα τρελαθούμε εντελώς! Μόλις πάει κάπου ένα κεράκι να φωτίσει το παραγώνι, το φυσάνε να το σβήσουν με τα καβαλημένα καλάμια τους. Γιατί καβαλημένα καλάμια είναι, πιστεύω, όσοι θεωρούν τους εαυτούς τους σωτήρες της πολιτικής και λυδίες λίθους δημοκρατικής και εθνικής καθαρότητας, και όλους τους άλλους έτοιμους να ξεπουλήσουν μάνα και πατέρα και προγόνων δόξες για τριάντα ευραργύρια.
Βάζουν μπάρα και στο ελάχιστο χαμόγελο, και πρέπει να πληρώνεις διόδια (δηλαδή να απολογείσαι!), για να χαρείς μια στάλα που, λόγου χάριν, κέρδισε τις εκλογές ο Ομπάμα ή ευχήθηκες (ασχέτως τι ψήφισες) να τα πάει καλά ο Παπανδρέου ή... αυθαδίασες και επέτρεψες στον εαυτό σου να αισιοδοξήσει με τα πρόσφατα εκλογικά αποτελέσματα· τουλάχιστον στις τρεις, ενδεικτικές κατά τη γνώμη μου, περιπτώσεις Αθήνας, Θεσσαλονίκης, Πάτρας, αλλά και στην εν γένει -ορθοθετημένη- κατανομή ψήφων. Δήθεν οι ανεξάρτητοι! Ψευδεπίγραφη και απάτη η κοινωνία των πολιτών! Αφελείς έως συνειδητοί υποστηρικτές του Μνημονίου όσοι έφτασαν μέχρι την κάλπη και έκριναν κατάλληλους τον Καμίνη, τον Μπουτάρη ή τον Δημαρά, ενώ, εξ άλλης παραλλήλου, αποδοκίμασαν τον Μίχα
Και το μεγάλο αγκάθι: η μεγάλη αποχή, που δεν είδαν (ή δεν ερμήνευσαν εις βάθος!) όσοι ψήφισαν! Αλλά την είδαν και της άλλαξαν τον αδόξαστο στην ανάλυση, όσοι, για χίλιους δυο λόγους, δεν πήγαν να ψηφίσουν ή ακύρωσαν την ψήφο τους! Συγγνώμη παιδιά. Την επόμενη φορά θα είμαστε προσεκτικότεροι
Για την αντιγραφή
Το ίδιο βιολί -οι ίδιοι, είτε πνευματικοί κληρονόμοι τους- από τη μεταπολίτευση (που δε λέει να περάσει στο... αρχείο η ρημάδα) μέχρι σήμερα· άμα δούμε και πιο πίσω, θα τρελαθούμε εντελώς! Μόλις πάει κάπου ένα κεράκι να φωτίσει το παραγώνι, το φυσάνε να το σβήσουν με τα καβαλημένα καλάμια τους. Γιατί καβαλημένα καλάμια είναι, πιστεύω, όσοι θεωρούν τους εαυτούς τους σωτήρες της πολιτικής και λυδίες λίθους δημοκρατικής και εθνικής καθαρότητας, και όλους τους άλλους έτοιμους να ξεπουλήσουν μάνα και πατέρα και προγόνων δόξες για τριάντα ευραργύρια.
Βάζουν μπάρα και στο ελάχιστο χαμόγελο, και πρέπει να πληρώνεις διόδια (δηλαδή να απολογείσαι!), για να χαρείς μια στάλα που, λόγου χάριν, κέρδισε τις εκλογές ο Ομπάμα ή ευχήθηκες (ασχέτως τι ψήφισες) να τα πάει καλά ο Παπανδρέου ή... αυθαδίασες και επέτρεψες στον εαυτό σου να αισιοδοξήσει με τα πρόσφατα εκλογικά αποτελέσματα· τουλάχιστον στις τρεις, ενδεικτικές κατά τη γνώμη μου, περιπτώσεις Αθήνας, Θεσσαλονίκης, Πάτρας, αλλά και στην εν γένει -ορθοθετημένη- κατανομή ψήφων. Δήθεν οι ανεξάρτητοι! Ψευδεπίγραφη και απάτη η κοινωνία των πολιτών! Αφελείς έως συνειδητοί υποστηρικτές του Μνημονίου όσοι έφτασαν μέχρι την κάλπη και έκριναν κατάλληλους τον Καμίνη, τον Μπουτάρη ή τον Δημαρά, ενώ, εξ άλλης παραλλήλου, αποδοκίμασαν τον Μίχα
Και το μεγάλο αγκάθι: η μεγάλη αποχή, που δεν είδαν (ή δεν ερμήνευσαν εις βάθος!) όσοι ψήφισαν! Αλλά την είδαν και της άλλαξαν τον αδόξαστο στην ανάλυση, όσοι, για χίλιους δυο λόγους, δεν πήγαν να ψηφίσουν ή ακύρωσαν την ψήφο τους! Συγγνώμη παιδιά. Την επόμενη φορά θα είμαστε προσεκτικότεροι
Για την αντιγραφή
ΣΩΣΤΑ.....
Ας υποθέσουμε ότι υπάρχει μια εισηγμένη εταιρεία στην Αμερική που λέγεται «Τοp» της οποίας ο διευθύνων σύμβουλος ονομάζεται «Μr.Χ». Ο κύριος αυτός τα τελευταία χρόνια παραποιούσε συστηματικά τους ισολογισμούς και εν γένει τα δημόσια έγγραφα της εταιρείας προκειμένου να την εμφανίσει σε καλύτερη κατάσταση από ότι πραγματικά ήταν. Έτσι η Τοp αντί να εμφανίζεται ζημιογόνα παρουσίαζε τεράστια κέρδη με αποτέλεσμα να έχει πάει η μετοχή της στα ουράνια και να μπορεί να δανείζεται μέσω των εταιρικών ομολόγων με πολύ χαμηλό επιτόκιο. Μια ημέρα φυσικά αποκαλύφθηκε αυτή η απάτη και η τιμή της μετοχής πήγε στον πάτο, κάτι που προφανώς εξαγρίωσε όλους αυτούς που είχαν επενδύσει η δανείσει στην εταιρεία στην βάση των λανθασμένων στοιχείων που παρείχε ο διευθύνων σύμβουλος.
Προφανώς σε μια τέτοια κατάσταση στις ΗΠΑ θα υπήρχε άμεση παρέμβαση της Δικαιοσύνης και ο Mr Χ θα αντιμετώπιζε σοβαρές κατηγορίες. Θα πρέπει εδώ να υπογραμμισθεί ότι η πράξη του Mr.Χ συνιστά αδίκημα ανεξάρτητα από το αν ο διευθύνων σύμβουλος έδρασε στη βάση καθαρά ιδιοτελών κινήτρων (insider trading ) ή απλά και μόνο επειδή πίστευε ότι αυτό ήταν για το καλό της επιχείρησης.
Αντικαταστήστε στο παραπάνω παράδειγμα την εταιρεία Top με την «Ελλάδα» και τον Mr.X με τον «Κώστα Καραμανλή» και έχετε σε γενικές γραμμές την πρόσφατη ιστορία της χώρας μας. Η κυβέρνηση Καραμανλή παραποιούσε συστηματικά τα στοιχεία για το δημόσιο έλλειμμα της Ελλάδας όπως ακριβώς και ο Mr.X παραποιούσε τους ισολογισμούς της Top. Αυτό σημειωτέον δεν είναι κάτι για το οποίο κατηγορούν τον τ. Έλληνα πρωθυπουργό μόνο οι πολιτικοί του αντίπαλοι αλλά και καθ’ όλα σεβαστοί Ευρωπαίοι πολιτικοί. Έτσι π.χ. μιλώντας στο Βήμα της Κυριακής, ο πρώην υπουργός Οικονομικών (1999-2005) της Γερμανίας, Χανς Αϊχελ, τόνιζε:
«Αυτό που συντελέστηκε το 2009- όταν πριν από τις εκλογές η κυβέρνηση έλεγε ότι το έλλειμμα είναι 6,4% ενώ αμέσως μετά αποδείχθηκε ότι ήταν 13,6% και ύστερα μάλιστα από την πρόσφατη διόρθωση της τρόικας 15,4% του ΑΕΠ- δεν είναι πια τέχνασμα, είναι καραμπινάτη απάτη».
Να σημειωθεί ότι Γερμανός πολιτικός υπέγραψε το 2000 την ένταξη της Ελλάδας στην ευρωζώνη (κάτι για το οποίο έχει πιθανώς μετανιώσει σφοδρά!)
Όμως υπάρχουν ορισμένες βασικές διαφορές μεταξύ της πρώτης και της δεύτερης περίπτωσης. Η βασική διαφορά είναι ότι Ελλάδα δεν είναι Αμερική και ο Mr.X δεν είναι πολιτικός. Αυτό σημαίνει ότι στην περίπτωση του δεν χρειάζεται σύσταση «εξεταστικής επιτροπής» αποτελούμενης από τα άλλα μέλη της συντεχνίας του προτού τον τσουβαλιάσουν-όπως χρειάζεται στην περίπτωση της Ελλάδας και του κ.Καραμανλή.
Φυσικά όπως άλλωστε θα ανέμενε κανείς η συντεχνιακή αλληλεγγύη οδηγεί πολλούς πολιτικούς να αρνούνται να τον παραπέμψουν! Τα επιχειρήματα σε ορισμένες περιπτώσεις είναι φαιδρά. Ένα τέτοιο επιχείρημα είναι ότι ανάλογες πράξεις έκαναν και άλλοι και συνεπώς είναι άδικο να παραπεμφθεί μόνο ο κ.Καραμανλής. Ποτέ μου δεν κατανόησα την αξία αυτού του επιχειρήματος. Το γεγονός δηλαδή ότι δεν έχουν συλληφθεί πολλοί που έχουν διαπράξει πολιτικές δολοφονίες στην ιστορία της ανθρωπότητας σημαίνει ότι δεν θα έπρεπε να είχαν συλληφθεί και δικασθεί τα μέλη της 17 Ν;
Ορισμένα άλλα επιχειρήματα υπέρ της μη παραπομπής του τέως πρωθυπουργού δεν είναι απλώς φαιδρά αλλά και επικίνδυνα. Ένα τέτοιο επιχείρημα είναι η επίκληση της «εθνικής ομοψυχίας» ως λόγο της μη παραπομπής. Αυτό το επιχείρημα πηγάζει κατ ευθεία από την φαρέτρα του εθνικιστικού ολοκληρωτισμού. Είναι το επιχείρημα το οποίο οδηγεί στο συμπέρασμα ότι υπάρχει ένας υπέρτατος στόχος («εθνική ομοψυχία» «εθνικό συμφέρον» κλπ) που δικαιολογεί και καθαγιάζει τυχόν εγκληματικές πράξεις του ατόμου. Αυτό ακριβώς το επιχείρημα συνεχίζει ακόμη και σήμερα να εμποδίζει το άνοιγμα του «φακέλου της Κύπρου» και-πιο πρόσφατα- το άνοιγμα του φακέλου της συμμετοχής Ελλήνων πολιτών στην σφαγή της Σρεμπρενττσα της Βοσνίας το καλοκαίρι του 1995.
Για την αντιγραφή
Προφανώς σε μια τέτοια κατάσταση στις ΗΠΑ θα υπήρχε άμεση παρέμβαση της Δικαιοσύνης και ο Mr Χ θα αντιμετώπιζε σοβαρές κατηγορίες. Θα πρέπει εδώ να υπογραμμισθεί ότι η πράξη του Mr.Χ συνιστά αδίκημα ανεξάρτητα από το αν ο διευθύνων σύμβουλος έδρασε στη βάση καθαρά ιδιοτελών κινήτρων (insider trading ) ή απλά και μόνο επειδή πίστευε ότι αυτό ήταν για το καλό της επιχείρησης.
Αντικαταστήστε στο παραπάνω παράδειγμα την εταιρεία Top με την «Ελλάδα» και τον Mr.X με τον «Κώστα Καραμανλή» και έχετε σε γενικές γραμμές την πρόσφατη ιστορία της χώρας μας. Η κυβέρνηση Καραμανλή παραποιούσε συστηματικά τα στοιχεία για το δημόσιο έλλειμμα της Ελλάδας όπως ακριβώς και ο Mr.X παραποιούσε τους ισολογισμούς της Top. Αυτό σημειωτέον δεν είναι κάτι για το οποίο κατηγορούν τον τ. Έλληνα πρωθυπουργό μόνο οι πολιτικοί του αντίπαλοι αλλά και καθ’ όλα σεβαστοί Ευρωπαίοι πολιτικοί. Έτσι π.χ. μιλώντας στο Βήμα της Κυριακής, ο πρώην υπουργός Οικονομικών (1999-2005) της Γερμανίας, Χανς Αϊχελ, τόνιζε:
«Αυτό που συντελέστηκε το 2009- όταν πριν από τις εκλογές η κυβέρνηση έλεγε ότι το έλλειμμα είναι 6,4% ενώ αμέσως μετά αποδείχθηκε ότι ήταν 13,6% και ύστερα μάλιστα από την πρόσφατη διόρθωση της τρόικας 15,4% του ΑΕΠ- δεν είναι πια τέχνασμα, είναι καραμπινάτη απάτη».
Να σημειωθεί ότι Γερμανός πολιτικός υπέγραψε το 2000 την ένταξη της Ελλάδας στην ευρωζώνη (κάτι για το οποίο έχει πιθανώς μετανιώσει σφοδρά!)
Όμως υπάρχουν ορισμένες βασικές διαφορές μεταξύ της πρώτης και της δεύτερης περίπτωσης. Η βασική διαφορά είναι ότι Ελλάδα δεν είναι Αμερική και ο Mr.X δεν είναι πολιτικός. Αυτό σημαίνει ότι στην περίπτωση του δεν χρειάζεται σύσταση «εξεταστικής επιτροπής» αποτελούμενης από τα άλλα μέλη της συντεχνίας του προτού τον τσουβαλιάσουν-όπως χρειάζεται στην περίπτωση της Ελλάδας και του κ.Καραμανλή.
Φυσικά όπως άλλωστε θα ανέμενε κανείς η συντεχνιακή αλληλεγγύη οδηγεί πολλούς πολιτικούς να αρνούνται να τον παραπέμψουν! Τα επιχειρήματα σε ορισμένες περιπτώσεις είναι φαιδρά. Ένα τέτοιο επιχείρημα είναι ότι ανάλογες πράξεις έκαναν και άλλοι και συνεπώς είναι άδικο να παραπεμφθεί μόνο ο κ.Καραμανλής. Ποτέ μου δεν κατανόησα την αξία αυτού του επιχειρήματος. Το γεγονός δηλαδή ότι δεν έχουν συλληφθεί πολλοί που έχουν διαπράξει πολιτικές δολοφονίες στην ιστορία της ανθρωπότητας σημαίνει ότι δεν θα έπρεπε να είχαν συλληφθεί και δικασθεί τα μέλη της 17 Ν;
Ορισμένα άλλα επιχειρήματα υπέρ της μη παραπομπής του τέως πρωθυπουργού δεν είναι απλώς φαιδρά αλλά και επικίνδυνα. Ένα τέτοιο επιχείρημα είναι η επίκληση της «εθνικής ομοψυχίας» ως λόγο της μη παραπομπής. Αυτό το επιχείρημα πηγάζει κατ ευθεία από την φαρέτρα του εθνικιστικού ολοκληρωτισμού. Είναι το επιχείρημα το οποίο οδηγεί στο συμπέρασμα ότι υπάρχει ένας υπέρτατος στόχος («εθνική ομοψυχία» «εθνικό συμφέρον» κλπ) που δικαιολογεί και καθαγιάζει τυχόν εγκληματικές πράξεις του ατόμου. Αυτό ακριβώς το επιχείρημα συνεχίζει ακόμη και σήμερα να εμποδίζει το άνοιγμα του «φακέλου της Κύπρου» και-πιο πρόσφατα- το άνοιγμα του φακέλου της συμμετοχής Ελλήνων πολιτών στην σφαγή της Σρεμπρενττσα της Βοσνίας το καλοκαίρι του 1995.
Για την αντιγραφή
Δευτέρα 29 Νοεμβρίου 2010
ΟΔΥΝΗ
Δεν την αρνιέμαι την οδύνη, δε φυγομαχώ
θα μπορούσα ν' αντέξω τον μεγαλύτερο πόνο, όμως κάπως,
να βρεθεί κάπως ένας τρόπος να εξανθρωπίσω τον πόνο μου,
να μη με κυνηγάν φαντάσματα. Όλα θα μπορούσα
να τα υποστώ τ' ανθρώπινα μαρτύρια, όλα για να μπορέσω
πλήρης, επιτέλους, να πορευτώ, να υπάρξω
θέλω να πω, να διανύσω συμπαγής
την περιοχή που μου δόθηκε.
Δεν είναι η οδύνη που μου παραμορφώνει το πρόσωπο,
που μου στερεί την ισορροπία, που ανοίγει
χάσματα διαρκώς κάτω απ' τα πόδια μου—
είναι το ανάνθρωπο της οδύνης, η οδύνη
δίχως την ήμερη ανθρώπινη ζέστη˙ εκείνη
είναι άγια, μεγάλη κι υψηλή— όχι το ψυχρό αυτό
πράγμα, σαν ερπετό κάτω απ' τα ρούχα σου.
Πότε θα πέσει το παραπέτασμα απ' τα μάτια μου
ν' ανοίξει ο ουρανός, να γίνει φως,
νά 'ρθω μ' όλες τις πληγές και να μιλήσω,
ταπεινά να συνδιαλεχτώ με το γείτονα
να τείνω πάλι τα χέρια μου στους αδελφούς μου.
Για την αντιγραφή
θα μπορούσα ν' αντέξω τον μεγαλύτερο πόνο, όμως κάπως,
να βρεθεί κάπως ένας τρόπος να εξανθρωπίσω τον πόνο μου,
να μη με κυνηγάν φαντάσματα. Όλα θα μπορούσα
να τα υποστώ τ' ανθρώπινα μαρτύρια, όλα για να μπορέσω
πλήρης, επιτέλους, να πορευτώ, να υπάρξω
θέλω να πω, να διανύσω συμπαγής
την περιοχή που μου δόθηκε.
Δεν είναι η οδύνη που μου παραμορφώνει το πρόσωπο,
που μου στερεί την ισορροπία, που ανοίγει
χάσματα διαρκώς κάτω απ' τα πόδια μου—
είναι το ανάνθρωπο της οδύνης, η οδύνη
δίχως την ήμερη ανθρώπινη ζέστη˙ εκείνη
είναι άγια, μεγάλη κι υψηλή— όχι το ψυχρό αυτό
πράγμα, σαν ερπετό κάτω απ' τα ρούχα σου.
Πότε θα πέσει το παραπέτασμα απ' τα μάτια μου
ν' ανοίξει ο ουρανός, να γίνει φως,
νά 'ρθω μ' όλες τις πληγές και να μιλήσω,
ταπεινά να συνδιαλεχτώ με το γείτονα
να τείνω πάλι τα χέρια μου στους αδελφούς μου.
Για την αντιγραφή
ΓΝΩΜΙΚΟΝ
Στην αρχή υπήρχε το χάος. Και ο Θεός είπε: «Γενηθήτω φως». Και έγινε φως. Έτσι, πάλι δεν υπήρχε τίποτα, αλλά μπορούσες να το δεις καλύτερα.
Σάββατο 27 Νοεμβρίου 2010
Παρασκευή 26 Νοεμβρίου 2010
Πέμπτη 25 Νοεμβρίου 2010
Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΕΥΡΩ..
Θεωρητικά, η ιδέα η «Εβδομάδα Ελεύθερης Πρόσβασης στην Υγεία» που προκήρυξε η Ομοσπονδία Ενώσεων Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδας (ΟΕΝΓΕ) είναι καλή. Θα μπορούσε πιθανώς και να επεκταθεί: να έχουμε μια εβδομάδα ελεύθερης πρόσβασης στο ηλεκτρικό ρεύμα, στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς και αν δεν ιδιωτικοποιούνταν η «Ολυμπιακή» θα μπορούσαμε να έχουμε και μια εβδομάδα «ελεύθερης πρόσβασης στα αεροπορικά ταξίδια». Oι ακόμη πιο επαναστάτες γιατροί της Θεσσαλονίκης κατέλαβαν το ταμείο του Ιπποκράτειου Νοσοκομείου και επιχείρησαν να κατασχέσουν τις σφραγίδες ώστε να σφραγίζονται τα παράνομα παραπεμπτικά. Λογικό! Αφού σ’ αυτή τη χώρα «νόμος είναι το δίκιο του καθενός», γιατί η δημόσια περιουσία να μην είναι των νοσοκομειακών γιατρών; Εκπτώσεις στον προοδευτισμό μας θα κάνουμε τώρα;
Φυσικά, όπου γάμος κι επαναστατική χαρά, ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ κ. Τάσος Κουράκης είναι πρώτος. Αφού υπερασπίστηκε στο δικαστήριο το δικαίωμα των φοιτητών να χτίζουν στα γραφεία τους καθηγητές τους, συμπαρατάχθηκε με τους καταληψίες δηλώνοντας: «Είναι απάνθρωπο σε συνθήκες ανεργίας και μείωσης των εισοδημάτων των εργαζομένων η πρόσβαση στην υγεία να παρακωλύεται από αναγκαστική πληρωμή, η οποία για πολλούς ανθρώπους είναι δυσβάσταχτη». Η «δυσβάσταχτη αναγκαστική πληρωμή», στην οποία αναφέρεται ο κ. Κουράκης, είναι τρία εύρω ανά επίσκεψη στο νοσοκομείο.
Το ερώτημα όμως είναι άλλο: αν είναι δυσβάσταχτη η πληρωμή των τριών ευρώ, τα φακελάκια των πεντακοσίων ή χιλίων ευρώ τι είναι; Δηλαδή, δύσκολα θα αποθαρρυνθεί κάποιος από τα τρία ευρώ για να πάει στο νοσοκομείο. Σίγουρα όμως θα το σκεφτεί πολύ, όταν είναι να δώσει πεντακόσια ή χίλια. Η δε υποκρισία έγκειται στο γεγονός ότι αυτοί που ενθυλακώνουν τα μεγάλα ποσά είναι μέλη του ίδιου σωματείου εκείνων που κάνουν μεγάλη φασαρία για τα τρία ευρώ.
Πόσο μεγαλύτερη αξιοπιστία, λοιπόν, θα είχε ο αγώνας ενάντια στο «δυσβάσταχτο κόστος» των τριών ευρώ, αν οι συνδικαλιστικές οργανώσεις των νοσοκομειακών γιατρών είχαν δώσει προηγουμένως τον αγώνα ενάντια στα 500 και 1.000 ευρώ; Ναι, σύμφωνοι! Η πολιτεία πρέπει να δώσει λύσεις κατά της διαφθοράς και στα νοσοκομεία, αλλά η πολιτεία δεν είναι κάτι σαν τους «Επικυρίαρχους» του Αρθουρ Κλαρκ που στέκεται υπεράνω όλων και λύνει τα προβλήματα. Κομμάτι της ίδιας πολιτείας είναι και οι συνδικαλιστικές οργανώσεις, που διυλίζουν τα τρία ευρώ και καταπίνουν τα χίλια. Δεν μπορεί να πέφτουν τα φακελάκια σαν βροχή και οι ευαίσθητοι συνδικαλιστές να διαπιστώνουν πόσο κακός είναι ο κόσμος και το καπιταλιστικό σύστημα που σπρώχνει τους ασθενείς να πληρώνουν τρία ευρώ και τους συναδέλφους τους γιατρούς να παίρνουν χίλια κάτω από το τραπέζι. Δεν μπορεί να μην ξέρουν, διότι βοά η οικουμένη.
Και επιτέλους, σ’ αυτή τη χώρα είναι κωμικό να απεργούν οι εφοριακοί σηκώνοντας πανό για την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και οι νοσοκομειακοί γιατροί να μιλούν θεωρητικά για την καταπολέμηση της διαφθοράς στα νοσοκομεία. Μέρος τής δουλειάς των συνδικαλιστών είναι και η καταγγελία των επίορκων. Οχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά για να κερδίσουν την απαιτούμενη αξιοπιστία όταν αγωνίζονται για τα τρία ευρώ του λαού.
Για την αντιγραφή
Φυσικά, όπου γάμος κι επαναστατική χαρά, ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ κ. Τάσος Κουράκης είναι πρώτος. Αφού υπερασπίστηκε στο δικαστήριο το δικαίωμα των φοιτητών να χτίζουν στα γραφεία τους καθηγητές τους, συμπαρατάχθηκε με τους καταληψίες δηλώνοντας: «Είναι απάνθρωπο σε συνθήκες ανεργίας και μείωσης των εισοδημάτων των εργαζομένων η πρόσβαση στην υγεία να παρακωλύεται από αναγκαστική πληρωμή, η οποία για πολλούς ανθρώπους είναι δυσβάσταχτη». Η «δυσβάσταχτη αναγκαστική πληρωμή», στην οποία αναφέρεται ο κ. Κουράκης, είναι τρία εύρω ανά επίσκεψη στο νοσοκομείο.
Το ερώτημα όμως είναι άλλο: αν είναι δυσβάσταχτη η πληρωμή των τριών ευρώ, τα φακελάκια των πεντακοσίων ή χιλίων ευρώ τι είναι; Δηλαδή, δύσκολα θα αποθαρρυνθεί κάποιος από τα τρία ευρώ για να πάει στο νοσοκομείο. Σίγουρα όμως θα το σκεφτεί πολύ, όταν είναι να δώσει πεντακόσια ή χίλια. Η δε υποκρισία έγκειται στο γεγονός ότι αυτοί που ενθυλακώνουν τα μεγάλα ποσά είναι μέλη του ίδιου σωματείου εκείνων που κάνουν μεγάλη φασαρία για τα τρία ευρώ.
Πόσο μεγαλύτερη αξιοπιστία, λοιπόν, θα είχε ο αγώνας ενάντια στο «δυσβάσταχτο κόστος» των τριών ευρώ, αν οι συνδικαλιστικές οργανώσεις των νοσοκομειακών γιατρών είχαν δώσει προηγουμένως τον αγώνα ενάντια στα 500 και 1.000 ευρώ; Ναι, σύμφωνοι! Η πολιτεία πρέπει να δώσει λύσεις κατά της διαφθοράς και στα νοσοκομεία, αλλά η πολιτεία δεν είναι κάτι σαν τους «Επικυρίαρχους» του Αρθουρ Κλαρκ που στέκεται υπεράνω όλων και λύνει τα προβλήματα. Κομμάτι της ίδιας πολιτείας είναι και οι συνδικαλιστικές οργανώσεις, που διυλίζουν τα τρία ευρώ και καταπίνουν τα χίλια. Δεν μπορεί να πέφτουν τα φακελάκια σαν βροχή και οι ευαίσθητοι συνδικαλιστές να διαπιστώνουν πόσο κακός είναι ο κόσμος και το καπιταλιστικό σύστημα που σπρώχνει τους ασθενείς να πληρώνουν τρία ευρώ και τους συναδέλφους τους γιατρούς να παίρνουν χίλια κάτω από το τραπέζι. Δεν μπορεί να μην ξέρουν, διότι βοά η οικουμένη.
Και επιτέλους, σ’ αυτή τη χώρα είναι κωμικό να απεργούν οι εφοριακοί σηκώνοντας πανό για την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και οι νοσοκομειακοί γιατροί να μιλούν θεωρητικά για την καταπολέμηση της διαφθοράς στα νοσοκομεία. Μέρος τής δουλειάς των συνδικαλιστών είναι και η καταγγελία των επίορκων. Οχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά για να κερδίσουν την απαιτούμενη αξιοπιστία όταν αγωνίζονται για τα τρία ευρώ του λαού.
Για την αντιγραφή
ΑΠΟΨΗ...
Μερικές φορές νομίζω ότι όλος ο κόσμος είναι εναντίον μου, αλλά βαθιά μέσα μου ξέρω ότι αυτό δεν είναι αλήθεια. Κάποιες από τις μικρές χώρες είναι ουδέτερες.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)