ΚΥΝΗΓΟΣ ΤΑΛΕΝΤΩΝ ΓΙΑ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟ

ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ.....ΑΧ ΒΡΕ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ

Είναι καιρός να αφήσετε τους εγωισμούς και να κοιτάξετε λίγο τον εαυτό σας.

ΤΟ ΧΑΟΣ ΣΤΑ .......ΞΕΝΑ

Στο γαλλικό κοινό τουλάχιστον πιστοποιήθηκε ότι το «Χάος» είναι ελληνική λέξη. Κι αν οι Γάλλοι τρομάζουν από το δικό τους «Le chaos» πρέπει να ’ρθούν στην Ελλάδα να δουν το αυθεντικό χάος. Οχι μόνο το οικονομικό, ούτε μόνο το πολιτικό, αλλά και το ψυχολογικό. Αυτή η διετία της βίαιης ωρίμανσης τα άλλαξε όλα. Δεν υπάρχει κάτι σταθερό να πατήσει κάποιος. Αρκεί να σκεφθούμε ότι ακόμη και οι πιο σίγουροι για το μέλλον τους άνθρωποι στον κόσμο, δηλαδή οι Ελληνες δημόσιοι υπάλληλοι, αντιμετωπίζουν τον εφιάλτη της ανεργίας.
Δεν ήταν όλοι οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ που έκαναν τα επεισόδια στην Θεσσαλονίκη, άσχετα αν το συνονθύλευμα της θολής αριστεράς δίνει την ιδεολογική μουτσούνα σε βίαιες και αήθεις εκδηλώσεις. Εκτός των «μαύρων επαναστατών» υπήρχαν απλοί άνθρωποι, οι οποίοι διαμορφώνουν άποψη από απλοϊκά media και η κοσμοθεωρία τους είναι ένα αμάλγαμα ακροδεξιών και ακροαριστερών ιδεών. Ξεκόβουν επιχειρήματα από τις εκπομπές του κ. Λάκη Λαζόπουλου, ο οποίος έχει ξεκόψει φράσεις από τα δελτία ειδήσεων, και τα οποία τις έχουν ξεκόψει από ομιλίες με λιγότερο ή περισσότερο ολοκληρωμένο πολιτικό σκεπτικό. Ετσι χτίζουν συνωμοσίες, σύμφωνα με τις οποίες υπάρχουν προδότες οι οποίοι είναι οι ένοχοι για τη δύσκολη οικονομική κατάσταση που βιώνουν. Εχουν άδικο αλλά είναι και δικαιολογημένοι. Κανείς δεν τους εξηγεί· όλοι κραυγάζουν. Ακόμη και στις σοβαρές τοποθετήσεις πλεονάζουν τα επίθετα και λείπουν τα ουσιαστικά. Επίθετα που παράγουν περισσότερα επίθετα σε βάρος των επιχειρημάτων και φτάσαμε να ακούγεται η λέξη «γομάρια» στη Βουλή, άσχετα αν ατέχνως προσπάθησε να τη δικαιολογήσει ο κ. Καρατζαφέρης εξηγώντας ότι είναι ζώα μεν, αλλά με φορτίο.
Είναι δύσκολο να ζητήσει κάποιος ψυχραιμία σε μια κατάσταση που τα πάντα στροβιλίζονται, αλλά δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Πάντα υπάρχουν χειρότερα απ’ αυτά που ζούμε και δυστυχώς τα τελευταία χρόνια τα πετυχαίνουμε όλα. Πρέπει να ανακοπεί ο δρόμος προς τις κοινωνικές συγκρούσεις και το φράγμα που χρησιμοποιούσαμε όλα τα προηγούμενα χρόνια -η οικονομική ικανοποίηση δηλαδή δικαίων και άδικων αιτημάτων- δεν έχει τα λεφτά να στηριχθεί. Πρέπει να επανεκκινήσουμε κοιτώντας την κατάσταση κατάματα, θέτοντας τα προβλήματα στις πραγματικές τους διαστάσεις, ώστε να βρεθούν ρεαλιστικές λύσεις. Κι αυτό δεν μπορεί να το κάνει ο οργισμένος λαός· μόνο οι ταγοί του. Το ερώτημα είναι αν αυτοί μπορούν.

Για την αντιγραφή

Ο ΤΡΕΛΑΝΤΩΝΗΣ......

Ο Ανένδοτος σε ευρωπαϊκή τουρνέ

Ο Αντώνης «Ανένδοτος» Σαμαράς ανήγγειλε προχθές εκστρατεία εντός και εκτός Ευρώπης, με σκοπό την αναζήτηση συμμαχιών στον ωραίο αγώνα των Ελλήνων να ζουν με τα λεφτά των άλλων. Ευγενής ο σκοπός και αξιέπαινος ο πρόεδρος, αλλά γιατί να μπει στον κόπο και τα έξοδα των ταξιδιών; Ούτως ή άλλως, ακόμη και στη Γη του Πυρός να βρεθεί, πνευματικά παραμένει πάντα στην Καλαμάτα. (Και, πάντως, οι εξελίξεις στερούν από την ιδέα του κάθε σημασία...)

ΔΕΝ ΘΑ.....

Υπάρχουν μέρες που η τηλεόραση ξυπνά μέσα μου το αντιεξουσιαστικό κτήνος. Όχι δεν θέλω να τα σπάσω – ποτέ δεν ήθελα, ούτε καν στην εφηβεία μου– μέσα μου όμως φουσκώνει, ένας πρωτόγονος θυμός. Το πρόβλημα μού το δημιουργούν κυρίως οι φάτσες των πολιτικών. Οι κοινοτοπίες τους, τα χαμόγελά τους, οι απειλές τους ή ακόμη χειρότερα οι υποσχέσεις τους. Τις τελευταίες ώρες η κατάσταση επιδεινώθηκε με «τα παλικάρια του Καραμανλή». Οι υπουργοί της γκάφας και των σκανδάλων, σιδέρωσαν τα πουκάμισα – τα καλά τους, με το μονόγραμμα - και βγήκαν να διδάξουν ήθος. Δίπλα τους μπαρουτοκαπνισμένοι αριστεροί (ή μόνο καπνισμένοι) αναγγέλλουν νέο ΕΑΜ – αυτή τη φορά εναντίον των αστικών δημοψηφισμάτων!

Για να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή λοιπόν. Ο Παπανδρέου εξήγγειλε δημοψήφισμα. Όπως τα εξαγγέλλει  τα πράγματα ο ΓΑΠ. Χωρίς να έχει αποφασίσει καν τα ερωτήματα. Χωρίς να έχει σκεφθεί αν η χώρα αντέχει άλλη μια τρίμηνη εκκρεμότητα. Χωρίς να έχει συζητήσει με τους κορυφαίους υπουργούς του. Χωρίς να έχει πει μια λέξη στην Κριστίν, στην Μέρκελ και τον Νικολά, τους ανθρώπους που  μας δανείζουν (και τον στηρίζουν).  Παπανδρέου εν ολίγοις. Έστω και έτσι όμως ήταν μια πρόταση που έπρεπε να συζητηθεί μήπως βρεθεί μια λύση και εκφραστεί και ο λαός. Αντί για αυτό όμως ήρθε ο αφορισμός: «Και θα αφήσουμε τον Μήτσο από τα Σούρμενα να αποφασίσει για το μέλλον 10 εκατομμυρίων Ελλήνων». Μπα! Και γιατί μπορεί ο Τζον από την Βοστώνη και δεν μπορεί ο Μήτσος από τα Σούρμενα; Γιατί δηλαδή μπορούν οι πράσινοι (και αύριο οι γαλάζιοι) τεχνοκράτες και δεν μπορεί ο Κήτσος, ο Μένιος και η Κατίγκο; Το θέτω χυδαϊστί για να σας ερεθίσω. Η Ελλάδα δεν είναι η Ελλάδα του 80. Ο γερο- Καραμανλής μας έβαλε με το ζόρι στην Ευρώπη χωρίς να μας ρωτήσει – και καλά έκανε – αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι και ο εποικισμός στο φεγγάρι το 2100 – λέμε τώρα- θα γίνει δια της μεθόδου της αποπλανήσεως. Οι Έλληνες πρέπει επιτέλους να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Ο πατερούλης που οδηγεί το Έθνος με δεμένα τα μάτια στα πράσινα λιβάδια δεν υπάρχει πια – άσε που πιστεύω ότι ποτέ δεν υπήρξε.

Και μετά υπάρχει και ένα ζήτημα κοινής λογικής. Όταν όλη η αντιπολίτευση θεωρεί τις συμφωνίες του Παπανδρέου προδοτικές και οι Βουλευτές του ΠΑΣΟΚ απειλούν ότι δεν θα ψηφίσουν τις συμφωνίες αυτές, τότε ποια άλλη λύση έχει ο Παπανδρέου; Και μην μου πείτε εκλογές. Γιατί οι εκλογές στην Ελλάδα συγκαλύπτουν τις αντιθέσεις και ουδείς μιλάει για την ταμπακιέρα. Ο Αντώνης θα θυμηθεί την Πηνελόπη Δέλτα, ο Γιώργος την Κυβέλη, η Αλέκα τον Άρη, ο Σύριζα τον Τσε και κάπου εκεί θα τελειώσει η προεκλογική περίοδος. Μπλα μπλα Δημοκρατία μπλα μπλα με εκλέξατε. Και μετά ο Σαμαράς (κατά πάσα πιθανότητα) θα πει αυτό που είπε και ο Παπανδρέου το 2009. «Αλλιώς τα περίμενα αλλιώς τα βρήκα – πάρτε μερικά μέτρα στο κεφάλι και μετά συζητάμε». Τριάντα πέντε χρόνια η ίδια απάτη, δεν έχουμε βαρεθεί; Τα δημοψηφίσματα λοιπόν θα μπορούσαν να ήταν μια λύση. Ίσως όχι τον Ιανουάριο, ίσως όχι έτσι, αλλά οπωσδήποτε τώρα, στην βράση της κρίσης. Το αίτημα άλλωστε για άμεση Δημοκρατία που δειλά εκφράστηκε στις πλατείες την Άνοιξη, σε δημοψηφίσματα μεταφράζεται.

Και μετά είναι το άλλο που δεν καταλαβαίνω. Η Νέα Δημοκρατία, το ΚΚΕ, ο Σύριζα, τώρα και το ΛΑΟΣ, υποστηρίζουν ότι ο Παπανδρέου με τις αποφάσεις του προδίδει τη χώρα. Προσέξτε. Δεν λένε ότι η συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου (αυτή που μας κούρεψαν τα 100 δις) είναι ετεροβαρής και θέλει προσθαφαιρέσεις. Δεν λένε ότι πρέπει να διορθωθεί, αλλά λένε, σχεδόν με ένα στόμα, ότι είναι προδοσία. Μας καλούν μάλιστα να πούμε το νέο ΟΧΙ. Ο Καρατζαφέρης θέλει να μιμηθούμε τον Μεταξά, το ΚΚΕ την Εθνική Αντίσταση και η Νέα Δημοκρατία τον Μάρκο Μπότσαρη. Αν δεν μας κάνουν πλάκα – που δεν μας κάνουν γιατί είναι σοβαρά κόμματα- τότε δεν υπάρχει άλλος δρόμος από το να αποφασίσει ο λαός. «Αυτή τη συμφωνία προτείνουν οι δανειστές, τη θέλουμε ναι ή όχι»; Αν λειτουργούσε η Βουλή σαν Βουλή και όχι σαν μαυσωλείο  κομμάτων, ίσως να είχαμε μια λύση. Τώρα όμως τι θα προσφέρει άλλη μια συντεταγμένη ψηφοφορία, άλλο ένα υπουργικό, μια σύσκεψη αρχηγών, μια συγκέντρωση στην Αθήνα (δυο για να είμαστε ακριβείς, την Πέμπτη ο ΣΥΡΙΖΑ, την Παρασκευή το ΚΚΕ - μην συμπέσουμε και σφαχτούμε). Άλλωστε αν οι ψηφοφορίες στη Βουλή, οι νουθεσίες του Παπούλια και οι συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα, έδιναν λύσεις τώρα θα ήμαστε στην κορυφή του κόσμου και όχι στα τάρταρα.

 Για την αντιγραφή

ΤΟΜΠΟΛΑ

Δυστυχώς, ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε τις προθέσεις του στην ΚΟ του ΠΑΣΟΚ. Αν το είχε κάνει στην Ολομέλεια της Βουλής, θα βλέπαμε live τα σαγόνια της Αλέκας, του Αλέξη και του Φώτη να πέφτουν, τη Ντόρα, τον Καρατζαφέρη και πάνω από όλους τον Σαμαρά να ασπρίζουν από το φόβο τους.  Με μία κίνηση ματ, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ άδειασε ολόκληρο το πολιτικό σύστημα της χώρας. Αισθάνεται ξένος προς αυτούς. Γι αυτό απλά τους παρέκαμψε. Σε μία τόσο κρίσιμη στιγμή για τη χώρα, θα μιλήσει απευθείας ο λαός.

Άφωνοι όλοι. Γιατί πώς να μιλήσουν οι δελφίνοι του ΠΑΣΟΚ; Να ρίξουν την κυβέρνηση για να αποτρέψουν την προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία; Οι χθεσινοβραδινές προτροπές της Ντόρας προς τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ να ρίξουν την κυβέρνηση μη δίδοντας ψήφο εμπιστοσύνης δεν έμοιαζαν τόσο με σοβαρή αντιπολίτευση, όσο με μία κωμικά άγαρμπη επανάληψη της αποστασίας του 65 (με πρωτεργάτη τότε τον πατέρα της εναντίον του πατέρα και του παππού του νυν πρωθυπουργού, για να μη ξεχνιόμαστε).

Πώς να μιλήσει πια για ξενοκίνητη Χούντα ή Κατοχή το ΚΚΕ, ο ΣΥΡΙΖΑ ή ο ΛΑΟΣ, όταν τα «σκληρά και βάρβαρα αντιλαϊκά» μέτρα δεν θα επιβληθούν με το έτσι θέλω από τους ξένους ή τα ντόπια «τσιράκια» τους όπως έλεγαν; Θα μιλήσει ο λαός δεν είπαμε; Αν τα θέλουμε καλώς. Αν δεν τα θέλουμε, τα μέτρα δεν περνάνε. Απλό. Κάπως έτσι, το σύνθημα «η χούντα δεν τελείωσε το 73» από γραφικό και ιστορικά ανακριβές, είναι πια ένα σύνθημα κενό νοήματος.

Και ο Σαμαράς; Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Αν πει ΟΧΙ, ως ευρωπαϊκό, αστικό κόμμα εξουσίας απαξιώνεται. Αντί να κάνει εύκολη κριτική για τη διαχειριστική ικανότητα του Παπανδρέου, θα είναι σαν να αρνείται τα 100 δις «κούρεμα» στο χρέος, να αρνείται τα νέα, εξασφαλισμένα δάνεια που θα πληρώνουν μισθούς και συντάξεις για χρόνια, και να τζογάρει τυχοδιωκτικά τα ρέστα του στο μαύρο, στο άγνωστο για την οικονομία και τη χώρα. Αν πει ΝΑΙ, γίνεται αυτό που πασχίζει να αποφύγει από το πρώτο Μνημόνιο. «Συνένοχος».  Όπως και να έχει, είναι πολύ ακριβό το τίμημα που καλείται να πληρώσει ο Πρόεδρος της ΝΔ, ο οποίος αγόραζε λαϊκισμό ως τώρα φτηνά. Για την επίσημη ΝΔ και τον εκπρόσωπο της, με το δημοψήφισμα ο πρωθυπουργός θέλει τάχα μου «να υποχρεώσει την κοινωνία να αποφασίσει ανάμεσα στον φόβο της και τον θυμό της». Για τη ΝΔ, ο Έλληνας ψηφίζει με το συναίσθημα. Ή φοβάται ή θυμώνει. Δεν σκέφτεται. Αποκλείεται να ψηφίσει σταθμίζοντας τα υπέρ και τα κατά. Αποκλείεται να κρίνει με λογικά επιχειρήματα. Αποκλείεται να χρησιμοποιήσει το μυαλό του; Αρνούμαι να το δεχτώ.

Για την αντιγραφή

ΠΟΙΗΣΗ

τούτη η εποχή
του εμφυλίου σπαραγμού
δεν είναι εποχή
για ποίηση
κι' άλλα παρόμοια :
σαν πάει κάτι
να
γραφή
είναι
ως αν
να γράφονταν
από την άλλη μεριά
αγγελτηρίων
θανάτου
γι' αυτό και
τα ποιήματά μου
είν' τόσο πικραμένα
(και πότε - άλλωστε - δεν είσαν;)
κι' είναι
- προ πάντων -
και
τόσο
λίγα
Για την αντιγραφή

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ.....ΣΤΗΝ ΟΛΜΕ

Το πένθος δεν ταιριάζει στη μιξοπάρθενη ΟΛΜΕ

που μια ζωή είναι με τα κόμματα αγκαζέ,

φοράει βελάδα  πάντοτε  σε χρώμα αλεπουδέ

τους κοπετούς της   τους  ακούμε τώρα βερεσέ.

Στις παρελάσεις , αλί μας, πενθηφορεί  με ύφος κυριλέ,

αυτή που την Παιδεία έκανε  της πλάκας και του χαβαλέ

ΑΝΕΞΕΛΕΓΚΤΗ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ

ΚΑΒΑΦΙΚΟΝ

Κατήντησα σχεδόν ανέστιος και πένης.

Aυτή η μοιραία χώρα, η Ελλάς

όλα τα χρήματά μου τα ‘φαγε:

αυτή η μοιραία με τον άσωτό της βίο.

Δεν είμαι πλέον νέος και με υγείαν αρίστην.

Κάτοχος βεβαίως της ελληνικής ικανός

(ξέρω αρκετά από Aριστοτέλη, Πλάτωνα

και ρήτορας και ποιητάς, ό,τι κι αν πεις).

Aπό οικονομικά δεν έχω καμίαν ιδέα,

κι ας έχω φιλίες με πολλούς πιασμένους.

Είμαι όμως μπασμένος κάμποσο στα διοικητικά.

Στην Ελλάδα μένω έτη πολλά

γνωρίζω (κ’ είναι τούτο χρήσιμον) τα εδώ:

των πολιτικών βλέψεις, και παληανθρωπιές, και τα λοιπά.

Όθεν φρονώ πως είμαι στα γεμάτα

διατεθειμένος να εγκαταλείψω αυτήν την χώρα,

την προσφιλή πατρίδα μου Ελλάδα,

να πάω να δουλέψω εις την Γερμανίαν.

Σ’ ό,τι δουλειά με βάλουν θα πασχίσω

να είμαι στην χώρα εκείνην ωφέλιμος. Aυτή είν’ η πρόθεσίς μου.

Aν πάλι μ’ εμποδίσουνε με τα συστήματά τους—

τους ξέρουμε τους προκομένους: να τα λέμε τώρα;

αν μ’ εμποδίσουνε, τι φταίω εγώ.

Θ’ απευθυνθώ προς την Αγγλίαν πρώτα,

κι αν οι μωροί εκεί δεν μ’ εκτιμήσουν,

θα πάγω στην Αμερική.

Κι αν οι ηλίθιοι κι αυτοί δεν με προσλάβουν,

πηγαίνω παρευθύς στην Αυστραλία.

Θα με θελήσει πάντως κάποια χώρα απ΄αυτές.

Κ’ είν’ η συνείδησίς μου ήσυχη

για το αψήφιστο της εκλογής.

Η Ελλάς για μένα είναι μία ξένη.

Χώρα μου πλέον θα είναι όποια

μου γεμίζει το στομάχι και δεν με ταλαιπωρεί.

Κατεστραμμένος άνθρωπος, τι φταίω εγώ.

Ζητώ ο ταλαίπωρος να μπαλωθώ.

Aς φρόντιζαν οι σάπιοι πολιτικοί

να με κρατούσαν αξιοπρεπή εδώ

κι όχι σαν ένα πένητα, ένα σκυλί με ρούχα.

Μετά χαράς θα έμενα εις την πατρίδα.

ΟΡΙΖΟΝΤΙΑ ΜΕΤΡΑ

Το πρόβλημα με τα οριζόντια μέτρα δεν είναι μόνο η αδικία τους. Είναι και η αναποτελεσματικότητά τους. Δεν αναφερόμαστε μόνο στις μπαγαποντιές των υπουργών, που βρίσκουν χιλιάδες τρόπους ν’ αναπληρώνουν τη μείωση των εισοδημάτων των δημοσίων υπαλλήλων, ούτε στην αναποτελεσματικότητα των κρατικών μηχανισμών να τα εφαρμόσουν. Το βασικότερο πρόβλημα των οριζόντιων μέτρων είναι ότι αναπαράγουν το ίδιο σύστημα σε χαμηλότερο επίπεδο. Δεν αλλάζουν τη χώρα, απλώς τη φτωχαίνουν.

Φυσικά, μπορούμε να καταλάβουμε τη λήψη οριζόντιων μέτρων την εποχή του πρώτου πανικού, όταν έπρεπε να δείξουμε ότι μειώνουμε το έλλειμμα σε μια νύχτα, για να μη μας πνίξει η ορμή των αγορών. Το κάναμε και δεν πέτυχε. Οι αγορές συνέχισαν να μη μας εμπιστεύονται, με αποτέλεσμα τώρα να ζούμε διασωληνωμένοι από τα λεφτά των εταίρων μας. Σήμερα, όμως, και με δεδομένο ότι δεν κινδυνεύουμε να χρεοκοπήσουμε τυπικώς, δεν υπάρχει δικαιολογία. Ούτε καν κοινωνική. Αντί να πληρώνουμε στρατιές άεργων δημόσιων υπαλλήλων, ας τους βοηθήσουμε να αλλάξουν δουλειά. Αντί η κυβέρνηση να αναπαράγει το ίδιο σύστημα με χαμηλότερες αμοιβές, οφείλει στον χρόνο που της απομένει να το αλλάξει.

Αυτό βασικά σημαίνει τρία πράγματα. Αποκρατικοποιήσεις, κλείσιμο άχρηστων οργανισμών και φορέων του Δημοσίου και απελευθέρωση της αγοράς. Αυτό είναι το λογικό και αυτό προβλέπει το μνημόνιο. Αντί να κόβεις από όλους λίγα, να κόψεις ολόκληρα κομμάτια του κράτους που δεν χρειάζεσαι -ή, έστω, χρειάζεσαι λιγότερο. Αντί να επιδοτείς τους νέους να ανοίξουν ένα μαγαζί είναι καλύτερο να τους επιτρέψεις κατ’ αρχήν να δραστηριοποιηθούν εκεί που θέλουν.

Αυτό προϋποθέτει αλλαγή τρόπου σκέψης. Αντί ο υπουργός Οικονομικών να ψάχνει για «δίκαια» μέτρα, να εφαρμόσει αποτελεσματικά μέτρα. Αντί να έχει ως μόνο μέλημα τον επιμερισμό του κόστους σε όλους, να πάρει εκείνα τα μέτρα που θα φέρουν πραγματική ανάπτυξη για όλους. Αντί η κυβέρνηση να αναπαράγει χαμηλότερα (έστω με «δίκαιο τρόπο») το ίδιο σύστημα που παράγει ζημίες και αδικία, οφείλει να το αλλάξει. Χωρίς αποκρατικοποιήσεις, μείωση του δημόσιου τομέα, απελευθέρωση των αγορών, η κυβέρνηση απλώς κάνει βόλτες με τον πίθο των Δαναΐδων. Και με λιγότερο νερό σε κάθε γύρισμα.

Για την αντιγραφη

ΠΕΛΑΤΕΣ......

Το βασικό επιχείρημα που διατύπωσε η συνδικαλιστική ηγεσία της ΓΕΝΟΠ– ΔΕΗ, μετά την έκθεση του συνδικάτου από τη ΔΕΗ με 31,2 εκατ. ευρώ στα χρόνια 1999–2010, ήταν απλό: «Μα η χρηματοδότηση της ΓΕΝΟΠ από τη ΔΕΗ γίνεται αδιατάρακτα επί 27 χρόνια». Ο εστί μεθερμηνευόμενον, τι σας έπιασε τώρα και τα σκαλίζετε, αφού πρόκειται για κεκτημένα, για έθιμα, για παράδοση, για νομιμοποίηση εκ χρησικτησίας, ή περίπου. Κι έπειτα άρχισαν τα συνήθη: «Δεν είναι τυχαίο που γίνονται τώρα οι αποκαλύψεις, κάποια πλεκτάνη στήνεται» κ.ο.κ.

Οτι και παχνίδια στήνονται και σχέδια εκποιήσεως υπάρχουν, εύκολα το υποψιάζεται κανείς και λογικότατα το υποθέτει. Αυτό όμως δεν αναιρεί την ιστορία (την εικοσιεφτάχρονη ιστορία του κρατικοδίαιτου συνδικαλισμού) ούτε νομιμοποιεί αναδρομικά ό,τι συνέβη. Ακόμα δηλαδή κι αν τώρα τρέχουν τα σενάρια της εκποίησης της ΔΕΗ υπέρ των καιροφυλακτούντων «επενδυτών», αυτό δεν δίνει εκ των υστέρων επαναστατικό χαρακτήρα στις εκδρομές πολυτελείας και δεν εξυψώνει σε αντιστασιακούς μυστικούς δείπνους τα πλουσιοπάροχα πάρτι. Αντίθετα, η ευθεία παραδοχή ότι για πάνω από ένα τέταρτο του αιώνα, με ποικίλες κυβερνήσεις και πέντ’-έξι πρωθυπουργούς διαφόρων αντιλήψεων, το έθιμο συνεχιζόταν ακωλύτως, επιβεβαιώνει ότι άσχετα με το χρώμα του κόμματος που κυβερνά, το δόγμα παραμένει ένα: κόμμα = κράτος, Δημόσιο = τιμάριο, κοινωνία = πελατεία και, βέβαια, συνδικαλισμός κορυφής = κυβερνητικός βραχίονας.

Το εκ «χρησικτησίας» δικαίωμα που επικαλείται ο κ. Ν. Φωτόπουλος, εύκολα μπορούν να το διεκδικήσουν και πολλοί άλλοι. Αίφνης, όσοι έχουν να πληρώσουν φόρους όχι μόνο 27 χρόνια αλλά 37, γιατί να υποχρεωθούν τώρα να «ματώσουν»; Και γιατί να πληρώσουν οι ιδιοκτήτες ημιαιωνόβιων αυθαιρέτων, αντί να απαιτήσουν να τοποθετηθεί επιτέλους ο ανδριάντας του άγνωστου αυθαιρετούχου, όπως υποσχέθηκε κάποτε ένας υπουργός;

Ετυχε να κάνω τη θητεία μου μόλις εισαγόταν το μονοτονικό. Από φόβο μην τους ξεφύγει καμιά περισπωμένη ή δασεία και οι του ΠΑΣΟΚ τους κυνηγήσουν σαν αντιδραστικούς, οι αξιωματικοί έβρισκαν τίποτα γραμματιζούμενους, τους έδιναν τις επίσημες αναφορές τους κι αυτοί με το διορθωτικό αντί όπλου έσβηναν τα πνεύματα του πονηρού. Ενα από τα έγγραφα που μου είχαν δώσει προς διόρθωση επιγραφόταν «Κατάλογος συγκεντρωθέντων ταυτοτήτων». Τυπολάτρης εγώ, ανέφερα ευπειθώς στον συνταγματάρχη ότι η ταυτότητα είναι γένους θηλυκού, άρα πρέπει να γράψουμε «συγκεντρωθεισών». «Τι ’ναι αυτά που λες», άστραψε και βρόντηξε. «Εμείς στο ΓΕΣ το ’χουμε έτσι δεκαετίες τώρα, δεν θα μας τα χαλάσουν όλα οι κομμουνιστές». Βουνό το δίκιο του, δεν λέω. Και κυρίως βουνό η ισχύς του. Περίπου δηλαδή ό,τι συμβαίνει με όλα τα «πατροπαράδοτα» προνόμια και τις πάππου προς πάππου αυθαιρεσίες.

Για την αντιγραφή

Ο ΣΙΔΗΡΟΥΣ ΝΟΜΟΣ.....

Σεβάσμιος καθηγητής της οικονομικής έλεγε στους φοιτητές του τη δεκαετία του ’80: «Μην μπερδεύεστε με τις περίτεχνες εξισώσεις και τις περιττές φιοριτούρες στην οικονομική επιστήμη. Η οικονομία είναι κατ’ ουσία μια εξίσωση: παραγωγή ίσον κατανάλωση συν επένδυση. Ολα τ’ άλλα -ισοζύγια, δάνεια τόκοι, αποδόσεις κεφαλαίου, μοχλεύσεις κ.λπ.- είναι το εποικοδόμημα. Χρήσιμα για την απασχόληση των οικονομολόγων, αλλά στο τέλος της ημέρας θα βρείτε τον σιδηρούν νόμο της οικονομίας. Τα έσοδα πρέπει να ισούνται με τα έξοδα».
Αυτή την απλή εξίσωση την ξέρει ατομικά κάθε νοικοκύρης. Ομως πολλοί -υπουργοί βουλευτές, συνδικαλιστές, δημοσιογράφοι κ.λπ.- υπονοούν ότι δεν λειτουργεί σε συλλογικό επίπεδο. Διακινούν διάφορες φαντασιοκοπίες ότι όσα περισσότερα λεφτά σκορπάει το κράτος, τόσα περισσότερα λεφτά θα έχει. Οτι στο τέλος του κρατικού ουράνιου τόξου υπάρχει ένα πιθάρι με χρυσό που το ονομάζουν ανάπτυξη. Φέρνουν δε ως τεκμήριο το γεγονός ότι τη χρονιά των περικοπών η οικονομία παρουσίασε ύφεση 4,5%.
Αυτό το επιχείρημα μοιάζει με τον αφορισμό του Μαρκ Τουέιν που έλεγε «το κρεβάτι είναι το πιο επικίνδυνο μέρος του κόσμου. Το 90% των ανθρώπων πεθαίνει εκεί». Δεν στέκει διότι και το 2009 που το κράτος σκόρπισε άπειρα λεφτά (36 δισ. περισσότερα απ’ όσα εισέπραξε) πάλι ύφεση είχαμε. Αρα ακόμη και η διαδικασία τεχνητού φουσκώματος της οικονομίας, διά του κράτους, είχε φτάσει στα όριά της. Οταν το κράτος πληρώνει τους πάντες δεν έχεις ανάπτυξη. Εχεις κάτι σε ΕΣΣΔ, η οποία κάποια στιγμή καταρρέει. Τόσο απλά...
Το «τέλος της ημέρας», όταν δηλαδή έπρεπε να εφαρμοστεί ο σιδηρούς νόμος της οικονομίας, ήρθε για την Ελλάδα τον Μάιο του 2009. Τότε τα έσοδα έπρεπε να εξισωθούν με τα έξοδα. Αποφύγαμε τον πέλεκυ του σιδηρού νόμου με τις -όπως θα έλεγε και ο σεβάσμιος καθηγητής- «φιοριτούρες» του Μνημονίου. Τα 110 δισ. που πήραμε είναι είτε επιμήκυνση του χρέους είτε αναβολή της χρεοκοπίας. Θα λειτουργήσουν ως «επιμήκυνση» αν στο μεταξύ περικόψουμε τα έξοδα στο επίπεδο των εσόδων. Θα αποδειχθούν «αναβολή της χρεοκοπίας» αν δεν το κάνουμε.
Δυστυχώς, όμως κανείς δεν θέλει να το κάνει. Ούτε οι κυβερνητικοί ούτε οι αντιπολιτευόμενοι. Ούτε οι συνδικαλιστές ούτε οι δημοσιογράφοι που χαρακτηρίζουν κάθε μέτρο περικοπής δαπανών ως «επώδυνο». Γενικώς, αυτή η χώρα απαρτίζεται από «φίλους του λαού», οι οποίοι είναι πάντα διαθέσιμοι να ξοδέψουν τα λεφτά του λαού χωρίς δεύτερη κουβέντα. Δεν θέλουν συγχωνεύσεις σχολείων, αντιδρούν στο κλείσιμο των στρατοπέδων, δεν θέλουν περικοπές των εξωτικών επιδομάτων, φοβούνται το άνοιγμα των επαγγελμάτων. Περιμένουν κάτι μαγικό να μάς συμβεί -τώρα το λέμε «ανάπτυξη»- που να μας βγάλει από το τέλμα, ενώ εμείς είμαστε αραχτοί και προσοδούχοι.
Το πρόβλημα είναι ότι θεωρούμε την ανάπτυξη κάτι σαν λαχείο. Οτι με κάποιον μαγικό τρόπο θα πέσουν λεφτά από τον ουρανό κι εμείς θα «αναπτυχθούμε» κυκλοφορώντας τα μεταξύ μας. Ετσι συνηθίσαμε όλα τα χρόνια, αυτά μάς λένε και διάφοροι υψηλά αμειβόμενοι ταγοί του έθνους. Αυτό πιστεύουν και διάφοροι υπουργοί, οι οποίοι αντί να συμμαζεύουν τον αχανή δημόσιο τομέα, αναπτύσσουν περίεργες αναπτυξιακές θεωρίες και διαφόρων τύπων ευαισθησίες. Δεν κατανοούν ότι ο σιδηρούς νόμος της οικονομίας θα δουλέψει έτσι κι αλλιώς και ότι η χρεοκοπία είναι μέρος του. Αν χρεοκοπήσουμε τα έξοδα θα εξισωθούν με τα έσοδα. Αναγκαστικώς και βιαίως...

Για την αντιγραφή

30/4/2011

28/4/2011

ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΠΡΟΔΙΚΗ.....

Ευκαίρως μονάσασαν ιδών Προδίκην ικετευον,
και των των αμβροσίων αψάμενος γονάτων,
"Σώσον", έφην, "άνθρωπον απολλύμενον παρά μικρόν,
και φεύγον ζωής πνεύμα συ μοι χάρισαι."
ταύτα λέγοντος έκλαυσεν΄αποψήσασα δε δάκρυ,
ταις τρυφεραίς ημάς χερσίν υπεξέβαλεν.

21/4/2011

ΚΥΡΙΑΚΗ 17/4/2011

ΞΑΝΘΙΠΠΗ 1970

ΞΑΝΘΙΠΠΗ 1940